Aankomst op het vliegveld van Podgorica, waar we de reisleiders Albert en Matty treffen. Na de kennismaking vertrekken we in noordelijke richting naar het 70 km verderop gelegen stadje Kolacin. We nemen alle tijd voor deze rit  en op de route wordt naar gelang de beschikbare tijd gestopt om de eerste vlinders te zien. Ons appartement ligt aan een klein beekje aan de rand van Kolasin. Mooi om daar al de bosbeekjuffer, schaduwlibel en kleine tanglibel te ontdekken. De omgeving geeft al een mooie indruk van het grootschalige groene landschap. Bij ons hotel zijn uiteraard de meest toegankelijke soorten al te vinden. Bont zandoogje, atalanta, keizersmantel, koningspage, witbandzandoog, dambordje en bruin zandoogje vormen het garnituur voor de rest van de reis. We dineren vanavond, zoals de overige avonden in Kolasin, in het appartement.

Vandaag verkennen we de grensstreek van Montenegro met Albanië en Kosovo. Hier ligt het vrij geïsoleerde en ontoegankelijke Prokletije National Park. Niet ver daarvandaan ligt aan de Kosovaarse kant van de grens het Bjeshkët e Nemuna National Park. En in Albanië ligt net over de grens Nationaal park Valbonëdal. Deze bosrijke regio moet dus wel een hoge natuurwaarde hebben. Hoewel we een aardige rit voor de boeg hebben (2x 85 km), stoppen we kort op een mooi plekje om de eerste bosvlinders van vandaag te zoeken. We hopen natuurlijk op een late sleutelbloemvlinder, grote ijsvogelvlinder of roodbonte parelmoervlinder. Meer kans maken we al op grote weerschijnvlinder, koevinkje, keizersmantel en eikenpage. Eenmaal in het park, stoppen we op een plek waar we veel  libellen kunnen zien. Wellicht zien we hier vuurlibel, purperlibel, vogelwaterjuffer of een zuidelijke glanslibel. We houden de vegetatie scherp in de gaten, want wellicht treffen we nog een oriëntaals hooibeestje of een voorjaarserebia.
De hoofdbestemming van vandaag in Prokletije is de Ropojana Vallei. De vallei heeft een is uitgesleten door gletsjers en wordt geflankeerd door steile berghellingen. Er loopt alleen een pad (en een beekje) door dit indrukwekkende landschap. De beboste hellingen worden bewoond door kleine- en blauwe ijsvogelvlinder, zomererebia en morgenrood, die we in de open bosrandjes tegen kunnen komen. Op de rotsige plekken maken we kans op vetkruidblauwtje, wegedoornpage, zilvervlek en woudparelmoervlinder. Maar ook bergsoorten als apollovlinder, zwarte apollo, grote saterzandoog, witstreepblauwtje en titania’s parelmoervlinder behoren tot de mogelijkheden. We maken een rustige heen- en weer wandeling  door de vallei en nemen alle tijd om de vlinders te bewonderen. Als we verzadigd zijn, rijden we weer terug naar ons hotel in Kolasin.

Inmiddels weten we dat reizen in Montenegro vanwege de kronkelige en smalle wegen aardig wat tijd vergt. Voor vandaag staat er eveneens een wat langere rit op het programma(2x 90 km). We reizen over een goede weg door het Tara-dal naar Zabljak in het Durmitor nationaal Park. De Tara rivier is de langste rivier (144 km) van Montenegro en staat bekend vanwege de diepe kloof die op het diepste punt 1300 meter hoogteverschil heeft. De route kent vele schitterende uitzichten. Op een korte stop treffen we mogelijk nog een lathyruszwever, kroonkruidblauwtje of een blauwoog.
Durmitor is en bergketen met een flink aantal bergtoppen boven de 2000 meter. Zabljak is vooral bekend vanwege haar skigebied, maar dat vermijden we. We starten bij een klein veentje waar bijzondere libellen voorkomen zoals de vogel-, speer en gaffelwaterjuffer, maar ook de venwitsnuitlibel en de venglazenmaker. Dat lijken voor ons gangbaardere soorten, maar in  Europa komen ze alleen op hoogkwalitatieve plaatsen voor. Ook deze omgeving heeft een glaciale oorsprong en bestaat uit kalksteenformaties uit het Kwartair en het Jura. Dat betekent ook dat de naaldbossen een welhaast Scandinavisch karakter hebben, met de bijhorende broedvogels zoals kruisbek, notenkraker en zelfs drieteenspecht. 
Ondanks dat we op steenworp afstand zijn van de Zwarte Meren (Crno Jezero), die hun naam danken aan de donkere dennenbossen die de meren omringen, vermijden we deze toeristische plek. De kenmerkende soorten komen namelijk ook voor op de hogere delen in de omgeving. Met uitzicht op de Bobotov Kuk met 2.522 meter, de hoogste top van het Durmitormassief, gaan we op verschillende plekken op zoek gaan naar de echte bergvlinders zoals apollo en zwarte apollo, vlaggewikkeblauwtje, witstreepblauwtje, tijmblauwtje, berggentiaanblauwtje, herdersparelmoervlinder, Griekse parelmoervlinder, Balkanvuurvlinder, voorjaarsspikkeldikkopje, grote saterzandoog, Balkanhooibeestje en Balkanluzernevlinder. Uiteraard zien we ook erebias, zoals bontoog- voorjaars-, oostelijke glanserebia en hopelijk als klap op de vuurpijl de zwarte erebia. We houden tijdens dat vlindergeweld onze ogen ook open voor allerlei bergvogels zoals beflijster en steenarend. We maken ook goede kans om gemzen te zien. Aan het eind van de middag rijden we via de zuidelijke route terug naar Kolasin.

Omdat Kolasin centraal gelegen is, is het een ideale uitvalsbasis om Montenegro te verkennen. Maar de directe omgeving van Kolasin heeft ook veel te bieden. Het stadje ligt net tegen de grens van nationaal park Biogradska Gora. Vanochtend verkennen we eerst het open landschap achter het dorp. Op de overgang van het half-agrarisch landschap naar de bossen vliegen koninginnenpage, witbandzandogen, dambordjes, braam- en bosparelmoervlinder, heideblauwtjes en bruine eikenpages. 
In de loop van de ochtend verplaatsen we ons richting het skigebied van Kolasin dat tegen (en in) het Nationaal park Biogradska Gora ligt. Zo kunnen we betrekkelijk eenvoudig op hoogte komen. Hier kunnen we de soortenlijst van de dag aanvullen met soorten zoals Balkanhooibeestje, witstreepblauwtje, violette vuurvlinder en grote saterzandoog. We sluiten de dag af met ons laatste diner in het appartement in Kolasin.

Vandaag verlaten we de bergen en rijden naar het in het zuiden gelegen Rijeka, dat aan de Rijeka Crnojevića ligt. Dit riviertje komt uit in het Skhodarmeer en doorsnijdt een diepe kloof. Het rotsachtige kalklandschap is nog altijd imposant, maar ligt niet ver van de zee. Onderweg maken we diverse stops en doen  mooie plekjes aan  om langzaamaan wat meer Mediterraan karakter in de reis te krijgen. Ook de vlindersoorten veranderen hiermee gedurende de dag. Blauwe ijsvogelvlinder, toortsparelmoervlinder, cleopatra, pasja, tijgerblauwtje, snuitvlinder, oriëntaals andoorndikkopje, oostelijk dambordje en rouwmantel krijgen waarschijnlijk meer podium. Naarmate we onze bestemming bereiken zien we niet alleen de verandering bij de vlinders. Ook de andere insectengroepen krijgen een ander gestalte. Bidsprinkhanen, vlinderhaften en mierenleeuwen houden van een warm klimaat en krioelen door de door ons bezochte vegetatie. Ook zien we bloemen en meer altijdgroene vegetaties van steeneik (kermeseik) met uiteraard de bruine eikenpage en de christusdoorn, met bijhorende klein christusdoornblauwtje. De dag eindigt in het dorp Virpazar dat aan de oever van het grote en aantrekkelijke Skadermeer ligt. Hier verblijven we in een prima hotel en dineren met uitzicht op het meer.  De totale rit van vandaag is ca. 115 km.

We rijden via Cetinje, de historische hoofdstad van Crna Gora (zoals de Montenegrijnen hun land noemen) naar het Lovćen gebergte. Omdat het wat dichter aan de kust is, zal het hier wel drukker zijn met bezoekers. Hier struinen we de rotsige graslanden  af op zoek naar kenmerkende vlindersoorten. Zo liggen er mooie bloemrijke graslandjes tussen de kleine bossen, waar we kans maken op parelmoervlinders, zoals de dubbelstip-, bosrand-, grote-, veld,- en knoopkruidparelmoervlinder. Maar ook roodstreephooibeestje, oostelijk dambordje en heremiet behoren tot de mogelijkheden. Ook het boswitje, getand blauwtje, vetkruidblauwtje, rotsvlinder, groot tragantblauwtje, turkooisblauwtje en  Balkanvuurvlinder vliegen hier in kleinere aantallen rond. In de meer open delen is het een kunst om de blauwoog en de grote saterzandoog van elkaar te onderscheiden. We spotten waarschijnlijk ook nog wat dikkopjes zoals het voorjaars-, Bretons,- andoorn-, en geelbandspikkeldikkopje. Afhankelijk van de drukte zoeken we hogerop ook nog wat plekken op om daar nog de nodige zwarte-, bontoog,- of voorjaarserebia te zien vliegen. Vanaf de ruige, rotsige pas van de Lovćen ontvouwt zich een adembenemend panorama over de Baai van Kotor, vaak omschreven als de zuidelijkste ‘fjord’ van Europa. Het landschap oogt inderdaad als een gigantische fjord, diep ingesneden tussen de steile bergen. Toch is de ontstaansgeschiedenis anders: in werkelijkheid gaat het om een enorme, door zeewater overstroomde riviermonding die zich als een fjord door het berglandschap slingert. En je weet maar nooit, de apollovlinder kan altijd voorbij komen fladderen. Aan het eind van deze enerverende dag rijden we via dezelfde route terug naar Virpazar (totaal ca 130 km).

Deze laatste dag bezoeken we verschillende plekken in het westen van het Aladağgebergte. In de brede valleien vindt veel fruitteelt plaats. We gaan naar een zeer vlinderrijk dalletje, waar veel verschillende blauwtjes zitten, wikke-, klaver-, dwerg-, adonis en nog een aantal soorten. Hier besteden we ook weer wat meer aandacht voor de dikkopjes en parelmoervlinders. Zo vinden we hier geelbandspikkeldikkopje, Aladağ spikkeldikkopje, Groot windedikkopje en groot brandkruiddikkopje. Pijpbloemvlinders en parelmoervlinders worden hier vertegenwoordigd door knoopkruid-, toorts, tweekleurige, kleine, duin en grote parelmoervlinder. Voor de oplettende vogelaar komt hier ook de Perzische roodborst voor. We rijden door een landschappelijk zeer fraai beekdal, waar we op enkele plekken stoppen. Afhankelijk van de tijd en het weer, kan het aantal locaties variëren. 

We nemen afscheid van Virpazar en reizen terug naar het vliegveld van Podgorica (25 km). Afhankelijk van de vertrektijd kunnen we misschien nog het veld in gaan op zoek naar de laatste vlinders.