Nijmegen Waalbrug

De vierdaagse van Nijmegen, missie geslaagd! Blog

´5.., 4.., 3.., 2.., 1.., en go!´ Luid gejoel volgt. Het is 05.00 uur ´s morgens en samen met de andere wandelaars op de Wedren tel ik af. De polsbandjes worden gescand, de eerste passen worden voorzichtig gezet. De Vierdaagse van Nijmegen is eindelijk begonnen. Iedereen is vol verwachting. De voeten zijn nog heel en de spieren nog soepel. Maar voor hoe lang nog?

Uitgezwaaid door nachtbrakers en vroege vogels begin ik tegen het ochtendgloren aan mijn allereerste Vierdaagse dag en wandel in de massa mee de stad uit. Het moet voor de toeschouwers een indrukwekkend gezicht zijn. Duizenden wandelaars die met het opgaan van de zon over de Waalbrug wandelen, de Ooijse dijk op richting Oosterhout, Valburg, Elst, Arnhem, Bemmel en Lent. Een tocht van maar liefst 39,6 kilometer lang.

Dag 2: Wijchen

Het is Roze Woensdag. De dag die ik voorgaande jaren altijd feestend met vrienden in de stad doorbracht, ga ik vandaag voor het eerst van de andere kant meemaken. Als loper. Het is al drukkend warm als we in alle vroegte beginnen aan onze tocht. We lopen vandaag 39,2 kilometer. Via Alverna, Wijchen, Beuningen en Weurt naar het roze feestgedruis in het centrum van Nijmegen. De doortocht door de dorpen is een waar feest. Ik word opgepept door de mensen langs de kant, de luide muziek en de uitbundige sfeer. Het lopen gaat dan ook bijna als vanzelf, maar de stukken waar niemand langs de kant staat, vallen me zwaar. De zon brandt op mijn schouders, het asfalt is gloeiend heet en mijn benen voelen zwaar aan. Ik spreek met mezelf af dat ik er niet teveel over nadenk en maar gewoon de ene voet voor de andere zet.

Dag 3: Groesbeek

We worden wakker met stromende regen. De bliksem licht af en toe de donkere hemel op. De derde dag begint niet bepaald rooskleurig en ik ben voor het eerst bezorgd om een goede afloop. Tegen de zon kun je je wel beschermen, maar wat doe je tegen stortbuien? Ik stop een extra paar sokken in een boterhamzakje in mijn rugzak, trek een poncho aan en stap op de fiets naar de Wedren. Het blijft maar regenen en het is vlak voor het dorpje Plasmolen wanneer de moed me in de schoenen zakt. Ik sta in een open weiland op Marc te wachten die een drankje probeert te kopen in een overvolle horecatent. Ik kan nergens schuilen, m´n voeten zijn nat, mijn poncho plakt aan mijn benen en ik neem een hap van een natte krentenbol. Een gevoel van zelfmedelijden overmant me en ik kan me niet meer bedenken waarom ik nou zo nodig aan die stomme Vierdaagse mee wilde doen. Mijn motivatie is helemaal weg.

Wonderwel weet ik me met behulp van een sportdrankje en een dansje in de regen te herpakken en loop ik zelfs de beste dag van de week! Om 14.15 uur zijn we weer terug op de Wedren en kunnen we naar huis om ons voor te bereiden op de laatste wandeldag. Zou ik de Via Gladiola morgen dan toch gaan halen?

Dag 4: Cuijk

Bij het krieken van de dag is het al meteen prachtig wandelweer en ik begin opgetogen aan de wandeltocht. Ook al moeten we vandaag bijna 43 kilometer stappen, ik ben optimistisch en heb er zin in! We gaan het halen, ik weet het nu echt zeker. Vandaag is ook de mooiste route, vooral het stuk over de dijk langs de Maas is prachtig. Voor het eerst kan ik het monomane wandelen even laten varen en gewoon genieten van de mooie omgeving.

Overasselt, Heumen, Linden, Beers, Cuijk, Mook, Molenhoek en Malden. Overal worden we enthousiast onthaald en opgepept voor de laatste kilometers. Maar wat er met je gebeurt zodra je de Via Gladiola op wandelt, is met geen pen te beschrijven. Al die mensen langs de kant, de luide muziek en vooral dat euforische gevoel dat je onoverwinnelijk bent. In een roes haal ik mijn medaille op en realiseer me met betraande ogen dat ik het heb geflikt, de Nijmeegse Vierdaagse!

Tegenstrijdig

Ik keek er naar uit en zag er tegenop. Een tocht van vier dagen, 161,2 kilometer lang, die je aflegt met ruim 40.000 andere wandelaars. Ik vond het fantastisch om te doen en er waren momenten waarop ik het echt vreselijk vond. Gevoelens van optimisme en blijdschap werden afgewisseld met die van twijfel en frustratie. Mijn lijf deed pijn, maar ik liep tegelijkertijd ook op rozen en voelde me euforisch. Tegenstrijdig, maar dat is misschien ook wel gewoon wat de vierdaagse is.
Volgend jaar weer? Wie zal het zeggen..?

En jij?

Deed jij ook mee aan de Nijmeegse Vierdaagse? Heb je de finish gehaald of moest je, om wat voor reden dan ook, eerder stoppen? Ik ben benieuwd hoe het je is vergaan en hoor graag wat jou het meest is bij gebleven. Deel het met ons op social media en gebruik hierbij #snp4daagsemoment. Het leukste, mooiste, grappigste of meest ontroerende moment belonen we met een Bergans dagrugzak. We geven er 5 weg.

Tot volgend jaar in het mooie Nijmegen!