Omhoog naar de Kaukasus Verslag van Georgie door fotograaf Lex van den Bosch

Door: Lex van den Bosch

‘Niks met varkensvlees kopen, hoor’, waarschuwt mijn gids Salome als we lunchinkopen gaan doen voor onze tocht omhoog naar Tusheti, een nationaal park in de Georgische Kaukasus. ‘De mensen in Tusheti denken dat varkens ongeluk brengen, ze zijn echt vreselijk bijgelovig.’ Ik kies voor een chatsjapoeri, een plat brooddeeggerecht dat gevuld is met kaas.

Met dit populaire broodje zal ik de goden beslist gunstig stemmen voor onze 4×4-tocht over de drieduizend meter hoge Abano-pas. Ook het weer lijkt ons inmiddels goed gezind. Vanochtend, toen ik chauffeur Shavlego vanaf de veranda van het guesthouse bedenkelijk naar de in zware wolken gehulde toppen van de Kaukasus zag kijken, was ik nog bang dat het hele avontuur zou worden afgeblazen.

Georgische gekte

Gelukkig klommen we een half uur later toch in zijn Toyota-terreinwagen. Vanaf het dorp Alvani, waar de meeste bergbewoners uit Tusheti in de winter verblijven, zullen we 2400 hoogtemeters klimmen over een duizelingwekkende pas. En laat deze Abano-pas nou net in het tv-programma De tien gevaarlijkste wegen van de wereld zijn opgenomen, toch wel iets wat ‘verwachtingen’ schept.

Ondanks de naderende Abano-pas en de Georgische gekte op de weg voel ik me veilig in de auto bij chauffeur Shavlego. Spelletjes als zo-lang-mogelijk-op-elkaar-af-rijden handelt hij koelbloedig af, en ook bij het inhalen drukt hij mensen op een beschaafde manier van de weg. Want zo gaat – op een hoffelijke manier – inhalen in Georgië: als de weg breed genoeg is, begin je voorbij je voorligger te rijden in de veronderstelling dat je tegenligger wel wil meewerken door een ruk naar rechts te maken.

Nog geen enkele keer heb ik de ook qua karakter in-en-in betrouwbare Shavlego betrapt op het al dan niet opzettelijk in de berm jagen van een tegenligger, en dat terwijl dit toch geregeld voorkomt op de Georgische wegen. Zonder problemen bereiken we dan ook het begin van de pas.

Mooiste bos ooit

Door het mooiste en soortenrijkste loofbos dat ik ooit van mijn leven gezien heb, beginnen we te stijgen over de onverharde weg. Het lijkt wel of de steil tegen de hellingen op lopende wouden nauwelijks zijn aangeroerd door de mens. En hoewel culturele veelweter Salome net als de meeste Georgiërs niet bijzonder onderlegd is in de biologie – ‘de meesten van mijn landgenoten studeren iets nuttigs als rechten of economie’ – durft ze me toch wel te verzekeren dat het hier om oerbos gaat.

Berenklauw en auto-onderdelen

Na eindeloos veel stijgen en draaien bereiken we de boomgrens, die hier op zo’n 2400 meter ligt. De al wat verkleurende loofbomen hebben plaatsgemaakt voor kruiden, grassen en Kaukasische berenklauw. Ook zie ik auto-onderdelen in het open terrein liggen; van versnellingsbakken tot complete assen, soms met de wielen er nog aan vast. Monumentjes bij familiegraven laten weinig aan de verbeelding over wat er gebeurd kan zijn. Toch is de pas breder dan ik verwacht had.

Boven op de pas zien we voor het eerst de hoogste, nog wat besneeuwde bergrug, die de grens met Rusland markeert. Vijfhonderd meter lager komen we terecht in naaldwoud, een volkomen ander bos dan tijdens onze tocht omhoog, droger ook zo te zien. Bij drie schapenscheerders vraag ik Shavlego of hij even op de rem wil trappen voor een fotostop. Net als veel andere Georgiërs laten ze zich probleemloos fotograferen.

De torens van Omalo

En dan, als we zo’n vijf uur onderweg zijn, verschijnen de verdedigingstorens van Boven-Omalo aan de horizon. Een iconisch beeld waar ik als fotograaf natuurlijk ogenblikkelijk voor moet stoppen. Torentjes op een rots, een grazend wit paard, wolkenluchtje, de hoogste Kaukasusrug op de achtergrond, wat wil je nog meer! En dan te bedenken dat ik nog drie nachten mag blijven in het op tweeduizend meter hoogte gelegen dorp. Genoeg om te fotograferen in elk geval.

Over Lex van den Bosch

Lex van den Bosch is van huis uit bioloog en woonde twee jaar in de outback van Namibië, waar hij een safari camp opbouwde aan de Fish River Canyon. Lex houdt van veel soorten buitensport, natuur, beesten en planten, een beetje geologie, een vleugje geschiedenis, talen, lekker eten en natuurlijk van reizen, verhalen maken en fotograferen.