Een fietstocht door Kirgizië Het wilde oosten

Door Christoph Janzing

Siberische steenbokken spotten, een yak attack en een ontmoeting met galopperende cowboys. Met vijftien deelnemers fiets ik negenhonderd kilometer door de uitgestrekte wildernis van Kirgizië, dat voor negentig procent uit bergen bestaat. Vanuit de hoofdstad Bishkek trappen we door de Suusamyr vallei, langs de meren Son-Kul en Issyk-Kul. Als je van gezelligheid, fietsen, bergen en kamperen in de wildernis houdt, hoort deze fietsreis bovenaan je bucketlist. Een greep uit onze avonturen…

YAK ATTACK!

Onze lokale crew bestaat uit twee gidsen, een chauffeur en een kokkin. Ze vervoeren onze bagage en ons kampement in een Kamas, een oude Russische 6 x 6 legertruck. Valodja, de chauffeur, zegt dat hij alles aan de truck kan repareren met een stok en een steen. Als je last van je darmen hebt, schrijft hij het medicijn wodka met zout voor.

Op een zonnige middag zien we een jonge yakstier staan, schrapend met zijn hoeven door het grind. We passeren het beest dat ons rennend door de heuvels blijft volgen. Plots komt Valodja in de toeterende Kamas langs gestoven, ik heb geen idee waarom. Dan zie ik hoe hij de hormonale yak wegjaagt, die op één van de voorste fietsers afstormt. Tegen de Kamas kan het beest niet op en het besluit ons met rust te laten.

Siberische Steenbok

Na een pittige dagtocht scheidt alleen een snelstromende rivier ons nog van onze kampeerplek. Het water is koud, maar de beloning is groot. Onze kokkin Elphia maakt een heerlijke maaltijd voor ons klaar. Na het eten maken we een wandeling door een diepe kloof met steile rotswanden. Op de top van een rots verschijnt een Siberische Steenbok, de grootste steenbokkensoort ter wereld, met gigantische hoorns. Zo plots als hij verscheen, verdwijnt hij achter de top. De nacht valt en de Melkweg schittert boven onze tentjes. We horen alleen het ruisen van de rivier.

Platvoet

We klimmen een pittig stuk over een hobbelig grindpad met grote keien en komen aan in een prachtige vallei. Er loopt een zilverkleurige rivier door de uitgestrekte vlakte waar kuddes yaks, paarden en koeien grazen. We zien bergen gehuld in een groen fluwelen deken. Daarachter rijzen een paar grote vierduizenders op. Ik moet aan mijn jeugdidool Platvoet denken. De groene vallei waar alles goed is en iedereen gelukkig is, hij bestaat echt.

Kirgistyle

De reis is ongelooflijk mooi, maar ook zwaar. We fietsen vijftien dagen met slechts één dag rust tussendoor. Het wegdek is meestal slecht. Op sommige dagen fiets je meer dan tachtig kilometer en maak je duizend hoogtemeters over een stijl grindpad met kuilen en stenen. Dan leer je ook elkaars chagrijnige kant kennen. Kirgizië verschilt erg van het overgeorganiseerde Nederland. Een brug op de kaart kan zomaar eens verdwenen of ernstig beschadigd zijn. Een avontuurlijke en flexibele houding is dan heel handig. Als we zien dat de brug waar we overheen moeten stuk blijkt te zijn, kijken we elkaar lachend aan. Dit is Kirgistyle.

Buitenaardse wezens

In de verte zien we stoere mannen die verwikkeld zijn in een heftige strijd om een oude autoband. Paardenspelen zijn erg populair in Kirgizië. De cowboys strijden al trekkend en sleurend aan het stuk rubber, hun paard perfect onder controle houdend. Tot één van hen ons ziet. Van een paar honderd meter afstand racet hij als een speer naar ons toe. Met een gigantische vaart galoppeert hij de heuvel op en het lijkt alsof hij over ons heen gaat springen. Ik houd mijn adem in. Kundig stopt hij het paard op een halve meter voor ons. Het blijkt helemaal gaan volwassen man, maar een jong kereltje te zijn.

De rest van de groep volgt, allemaal kinderen. Ze kijken ons aan alsof we van een andere planeet komen. Ronald, een deelnemer, geeft zijn pet aan een jongetje als cadeau. De jongen galoppeert ervandoor terwijl hij met beide handen trots zijn te grote, rode pet op zijn hoofd houdt. Paardrijden is hier als fietsen in Nederland. Zevenjarigen galopperen als stoere cowboys door het landschap rond een kudde vee. Dit is hun wereld. Ik begrijp de reactie van de kinderen. Met onze kleurige helmpjes en stalen rossen lijken we op buitenaardse wezens. Hun levensstijl doet mij denken aan oude films over het Wilde Westen. Het Wilde Oosten lijkt echter nog springlevend te zijn.

Over Christoph Janzing

Mensen laten zien hoe mooi de natuur is, daar krijgt Christoph energie van. Zijn vrije tijd besteedt hij het liefst actief buiten. Hij is gecertificeerd wildernisgids en sinds 2016 met veel plezier reisleider bij SNP Natuurreizen.