Turkije - Cappadocië, 6 dagen

Wie het in het hart van Turkije gelegen Cappadocië binnenrijdt wordt betoverd door een sprookjesachtig landschap met fantastisch gevormde rotsformaties. Organisch gevormde schoorstenen, pilaren en tufsteenpaddenstoelen staan er volgens een soort gaudiaans ontwerp kleurrijk opgesteld in een wirwar van valleien. Alsof dat nog niet genoeg is heeft de mens in de loop van duizenden jaren het zijne aan toegevoegd door talloze schuilplaatsen en verblijven in de rotspartijen uit te hakken. De Hittieten zijn drie en een half duizend jaar geleden al begonnen met de aanleg van ondergrondse ruimten die in de Byzantijnse tijd zijn uitgebouwd tot complete onderaardse steden. Vermaard zijn ook de vele duizenden door de Byzantijnen uitgehakte kerken en kloosters met prachtige fresco’s. En dan zijn er natuurlijk de huidige bewoners van het gebied; de Turken. Een gastvrij volk dat in vele opzichten een verbinding tussen drie werelddelen vormt en dat hier en daar nog leeft in de rotsen. Weer en wind hebben de tufsteenlagen die door de vulkanen Ercyes en Hasan zijn neergelegd, omgetoverd tot een wirwar van prachtige zuilen en nauwe valleitjes, die het Cappadocische landschap haar unieke vorm hebben gegeven. De fantastische sculpturen zijn niet alleen grijs, zoals je misschien zou verwachten bij oude aslagen, maar vertonen door de aanwezigheid van geoxideerde metalen een veelheid aan kleuren. Beroemde voorbeelden hiervan zijn te vinden in de Rode en de Roze Vallei in de buurt van Ortahisar. Cappadocië zo bijzonder dat het in 1985 door de UNESCO deels tot werelderfgoed is verklaard. Het is makkelijk toegankelijk en inmiddels goed gefaciliteerd. Er zijn prachtige wandelingen in het gebied te maken en het gebied is ook vanuit de lucht te bekijken dankzij de vele ballonvaarten die worden aangeboden met het toeristisch centrum Göreme als vertrekpunt.
Het lijkt wel of de mens nog een schepje bovenop de natuurlijke vormenrijkdom heeft willen doen met het vormgeven van een aantal fantastische bouwwerken. Al meer dan vijfduizend jaar geleden was het hem opgevallen dat het zachte tufsteen zonder veel moeite te bewerken is. Vanaf 1700 voor Christus begonnen de zeer hoogontwikkelde Hittieten onderaardse gewelven uit te graven, voor zichzelf maar ook om het vee te beschermen tegen de extremen van het Cappadocische landklimaat. Dit leidde uiteindelijk tot complete onderaardse steden die door vooral de Grieks sprekende Byzantijnen werden uitgebouwd. De christelijke Byzantijnen hebben nog veel andere bijzondere sporen in Cappadocië nagelaten. Het beroemdst zijn de duizenden in het tufsteen uitgehakte kerken die vaak beschilderd zijn met prachtige fresco’s. Ze zijn letterlijk overal in het landschap te vinden.
Buiten het centrum van Cappadocië ziet de wereld er heel anders uit. In het omringende steppelandschap leven de Turken vooral op traditionele wijze. In de vrijwel boomloze steppen leeft men grotendeels van de verbouw van abrikozen en druiven en het hoeden van schapen en geiten. Het is zeer de moeite waard een kleine weg door de steppe te kiezen als je vanuit Cappadocië een bezoek brengt aan de Erciyes vulkaan. Hier weiden herders hun schaapskuddes, bijgestaan door hun Kangal herdershonden, een crèmekleurig Anatolisch hondenras dat zeer goed bewaard is gebleven. De herders zijn wel in voor een handen-en-voeten praatje en voor je het weet zit je thee te drinken op de eindeloze steppen van de Anatolische hoogvlakte. De gastvrijheid van de Turken zal je als reiziger een spiegel voorhouden, die je wel eens doet mijmeren over je eigen gewoonten en gebruiken. Samen met het rijke natuurlijke en culturele erfgoed maakt het Cappadocië tot een prachtige bestemming, waar je kan kennismaken met lokale tradities zonder in te leveren op comfort. Wie gegrepen wordt door het Cappadocische sprookje zal zeker met pijn in het hart naar huis teruggaan.