Mariëtte Weber

Het eiland staat voor Mariëtte Weber symbool voor vrijheid en onveranderlijkheid. Een tegenhanger voor haar drukke Nijmeegse leven. Overal vindt de bioloog wel iets wat haar fascineert; flora, fauna en geologie, maar ook andere culturen, die haar wereldbeeld verruimen. Haar passie: de reisgroep meenemen in haar eigen natuur- en cultuurbeleving.

Op reis met Mariëtte Weber

Ze leeft niet op een eiland. Integendeel, al 20 jaar is haar naam verweven met SNP. Aanvankelijk als reisleider, maar al snel in combinatie met allerlei kantoorfuncties; eerst in de frontlinie op de afdelingen sales en reispersoneel, thans in de achterhoede bij documentatie De organisatorische dynamiek verruilt ze 95 dagen per jaar voor ongerepte natuur en boeiende cultuur, als reisleider. Mariëtte Weber houdt van contrasten

Het eiland, een natuurfilm Schiermonnikoog. Het geluk van Mariette begint dicht bij huis. Midden jaren tachtig deed de toenmalige biologiestudent een half jaar lang elke drie weken vijf dagen onderzoek op het Waddeneiland naar de concurrentieverhoudingen van planten binnen de kweldervegetatie. Voorafgaand aan haar doctoraalonderzoek nam ze herhaaldelijk deel aan vogelringprojecten. Zo kwam de toen in Amsterdam woonachtige student in aanraking met het buitenleven.
Boekenwijsheid maakte plaats voor beleving. Een zintuiglijke sensatie. Pratend over Schiermonnikoog lijkt ze in gedachten weer te struinen langs de Waddenzee. Als een natuurfilm, zo ervoer ze het eiland. En zo ook verhaalt ze haar belevenissen. De eerste scène handelt over vogels ringen. ‘We zaten in een tent op de kwelder. Bij laag water spanden we netten, waar de opvliegende vogels in vlogen als het water steeg. Gespannen wachtten we tot het tij weer keerde. Midden in de nacht beschenen onze dikke mijnwerkerslampen de zacht kloppende beestjes in onze netten. Een bijzondere ervaring. Met een beetje geluk zat er een wulp of een kluut tussen.’
In de tweede scène betreedt de jonge onderzoeker het vogelbroedgebied in de kwelder, met een ontheffing. ‘Behoedzaam bewogen we ons tussen broedende eidereenden, die ons af en toe aanvielen. Van toeschouwer werden we deelnemer.’
Om in de derde scène de wisseling van het jaargetijde te tonen. ‘Strenge winters midden tachtiger jaren deden verijzelde bomen als luciferstokjes afbreken, de elfstedentocht was een feit. We liepen over een grotendeels bevroren Waddenzee. Wat een ruimte!’Heen en weer tussen stad en eiland, dynamiek en isolement. De aanvankelijk functionele pendelbewegingen ontwikkelden zich geleidelijk tot een innerlijke noodzaak. ‘De eenvoud en overzichtelijkheid van het eiland, de ruimte en de vrijheid en de relatieve onveranderlijkheid plaatsten de drukte van mijn dagelijkse leven in een ander perspectief. Terug in de stad moest ik weer wennen aan het rumoer. Maar die chaos van mogelijkheden had ik evenzeer nodig. Juist de pendelbeweging hield me in balans.’

Nieuwe koers
Ruimte en vrijheid vond Mariëtte ook in een bijbaantje als postbeambte. Een brochure die ze moest bezorgen, trok onwillekeurig haar aandacht. “SNP Natuurreizen” prijkte op het voorblad. De connectie met Schiermonnikoog was snel gelegd. SNP reisleider, een kans om haar passie voor en kennis van de natuur gestalte te geven. De koers was gezet. Na haar afstuderen vond ze zichzelf terug in Toscane, de Cevennen en andere klassieke Europese SNP bestemmingen, met in haar kielzog een reisgroep. Ogenschijnlijk een vanzelfsprekende ontwikkeling. Maar schijn bedriegt. Nee, gemakkelijk vond ze haar reisleiderdebuut allerminst. ‘Reizen leiden is een veeleisende baan vanwege zijn diversiteit. Veel aspecten liggen me goed; ik neem gemakkelijk de leiding, improviseer goed en ben een enthousiaste verteller. Maar omgaan met tegengestelde belangen in een groep vond ik aanvankelijk moeilijk. Mijn perfectionistische aard speelde me parten. Ik wilde het iedereen naar de zin maken, liep op mijn tenen om fouten te vermijden. Fijn voor de groep, maar lastig voor mezelf.’ Een moeilijke, maar leerzame school voor de jonge gids. ‘De hoge eisen die ik aan mezelf stel, heb ik in de loop der jaren leren relativeren. Mede door het reisleiderschap ben ik als persoon gegroeid.’

Brede blik
Mariëtte voelt zich groepslid en reisleider tegelijk. ‘Ik geniet van mijn informele contacten. Maar bovenal geniet ik als ik zie dat groepsleden het naar hun zin hebben. Mijn uitleg over fl ora, fauna, geologie en cultuur leidt niet zelden tot geanimeerde groepsgesprekken, variërend van filosofische beschouwingen tot anekdotes. Aan het eind van de reis krijg ik vaak een bedankkaartje met de tekst dat mijn verhaal over een bepaald plantje of een rotsformatie een fascinerende en voorheen onbekende wereld opende. Die wisselwerking, daar word ik blij van!’
Na Europa veroverde ze Azië en daarna de Arabische wereld. Overal vindt de veelzijdige reisleider iets wat haar fascineert. ‘Cultuur en religie trekken me evenzeer als natuur. Door het contact met andere culturen heb ik onze westerse cultuur in een breder perspectief leren zien. Zo lopen op Siberut, een eiland voor de kust van Sumatra, inlanders rond in slechts een lendenlapje. Ze worden vaak niet oud, hebben weinig bezittingen, maar stralen desondanks geluk uit. Hun sensitiviteit in de omgang met elkaar treft me bovendien. Ze geven blijk van een gevoel van eenheid met de natuur en met elkaar. Daar kunnen wij van leren. Een dergelijke ervaring verruimt mijn wereldbeeld, ik laat mijn eigen geluk nog minder bepalen door materie dan ik al deed.’

De cirkel is rond
Vijf jaar geleden reisde ze met een vriendin door de Schotse Hebriden. Opnieuw werd ze gegrepen door het authentieke eilandkarakter, dat associaties opwekte met Schiermonnikoog. De cirkel was rond. Voor SNP ontwikkelde ze een unieke reis in het toeristisch nauwelijks ontwikkelde gebied.
‘Mijn kennis van het gebied geeft mij een meerwaarde als reisleider. Ik weet precies welke bloem waar bloeit. Maar ik breng ook mijn fascinatie over voor de schoonheid van een jagende Jan van Gent.’ Mariëtte imiteert de zweef- en valbeweging met haar armen. ‘En ik laat mijn groep kennismaken met de ontspannen levenswijze van de inlanders.’ Enthousiast: ‘Ik neem de groep mee in mijn eigen natuur- en cultuurbeleving.’ Ingevulde evaluatieformulieren weerspiegelen de hoge klantenwaardering. Vorig jaar werd Mariëtte uitgeroepen tot reisleider van het jaar. ‘Maak daar maar geen melding van. Het was niet meer dan een uitschieter naar boven.’ Als ik beloof haar relativering te noteren, mag ik haar status toch wereldkundig maken. Vanwaar die bescheidenheid? ‘Een dergelijk titel wekt hoge verwachtingen. Lastig voor een perfectionist; dan heb ik het gevoel dat ik de lat nóg hoger moet leggen.’