Iedereen heeft gelijk

Iedereen heeft gelijk

Ongecompliceerd smullen en wijnproeven. Ontspannen babbelen, maar ook discussiëren. Af en toe zelf culinair aan de slag en vooruit, we doorkruisen het gebied te voet. En elke dag het feest van ontdekking in de wereld van wijnen. Culinair journalist Onno Kleyn proeft de sfeer tijdens een wijnwandelweek in de Franse Dentelles.

Wijnwandelen in de Dentelles



Laten we er nou eens niet omheen draaien: dit is ideaal weer. Schitterend, geestverruimend, verheffend weer. De zon kiert laag vanuit het oktoberblauw en van heel ver zucht een vlagerig windje door de eiken en de pijnbomen, die daar op antwoorden met zilver geruis. De bries blaast alle muizenissen uit onze koppen, zodat we blij lopen te stappen en te kijken en te luisteren, ontvankelijk als kinderen. Om ons heen staan wijngaarden, veel nog groen, met ook al slierten geel erdoor, en rood. 'Die rode, dat is carignan', zegt Els. Carignan is een wijndruif, Els is de reisleider en vinoloog en de groep bestaat uit wijnwandelaars. En ik, ik ben een 'toegevoegde waarde'. Ik klets en vertel, ik doe twee kookworkshops, ik vul Els aan als dat nodig mocht zijn. Maar dat is het nooit.

Bonte parade
Om ons heen rijzen rotspieken omhoog. Rotspiekjes, goed, voor wie de Pyreneeën of de Alpen gewend is. Dentelles heten ze, 'kantwerk', omdat ze hun kartelige kammen tonen als je in de vlakte staat. Die vlakte is die van de Rhône, dat borstelige terrein achter Orange en Bollène, waar cipressen proberen de noordenwind te breken en de wijnstok de dienst uitmaakt. Daar waar de grond begint te plooien en zich verheft om Dentelles te gaan heten, liggen de beste wijngaarden en een handvol uiterst goed gelukte dorpen. Vaison-la-Romaine, Vacqueyras, Gigondas, Séguret, ze grossieren in vooral rode wijnen, vol en kruidig van geur en smaak, overweldigend soms.

De immense plataan bij de Mas de la Fontaine, de Chambres d'Hôte van Marie-Jeanne en Jacky waar we verblijven, dwarrelt zijn bladeren op het terras als we terugkomen van een bezoek aan Vaison. Daar hebben we boodschappen gedaan op de markt, een bonte parade van groenten, van fruit, en van toeristen. Ja, zelfs in de herfst zijn de gele nummerborden nog prominent aanwezig op de wegen. Maar ga wandelen en je ziet ze niet meer. Parelhoenders hebben we gekocht, drie parelhoenders van een formaat zoals je ze bij de vaderlandse supermarkt niet aantreft. Eerst moet die in stukken verdeeld, en omdat ze beduidend steviger in de botten zitten dan het gevogelte thuis, is dat een hele operatie. Men kijkt gefascineerd toe − dit is weer eens wat anders dan een filetje in de pan leggen. We snijden courgettes voor de ratatouille en halen rozemarijn uit de tuin. Citroenen gaan in plakken, aardappels worden geborsteld en we maken aïoli, knoflookmayonaise, met de oude staafmixer van Marie-Jeanne.

Chocola
Niets zo goed om elkaar te leren kennen als een maaltijd. Waarbij aangetekend dat de gezamenlijke maaltijden op deze reis, zelfgemaakt in mijn workshop of in een restaurant, steevast ook wijnproeverij zijn. Els en ik zorgen voor een scala aan wijnen, die met aandacht geproefd worden, rood, anders rood, weer anders rood, of juist wit, of zoet. We eten, we proeven, we bikken, we slurpen. En we praten, bomen, kletsen, discussiëren. Sommige deelnemers hebben veel ervaring met wijnproeven, er zijn er twee die serieuze cursussen hebben gedaan, andere weten nog van bijna niets, maar daar gaat het niet om. Regel één bij het proeven van wijn is: iedereen heeft gelijk. Het gaat per slot van rekening om iets subjectiefs. Wat jij lekker vindt, staat mij misschien niet aan, of omgekeerd. Wie in een witte wijn chocola ruikt, of natte dweilen, krijgt van mij gelijk, ook al is mijn neus het daar helemaal niet mee eens. Zodoende dwarrelen de meningen alle kanten uit als het erom gaat welke wijn bij welk gerecht past. Die Sablet bij de kippenlevers, of toch de Gigondas?

Wijnboer uit een verhaal
Gigondas, ach, dat kleine Gigondas, is altijd wat koortsig in de zomer. Dan gonst het er van de toeristen, die door de nauwe straatjes slenteren alvorens op de terrassen neer te strijken. In oktober valt het mee. Wij wandelen het dorp binnen langs de achterkant, dalen af vanuit de Dentelles, steil langs een paar braaf moderne huizen, waar de laatste rozen tegen de muren groeien. De Cave des Vignerons, de coöperatie van wijnbouwers, heeft ergens half onder het plein een restaurantje gefrommeld, met een weldadig terras. Daar serveren ze een snoepmenu, zeven, acht gerechtjes met elk hun eigen proefglas wijn. Linzen met gesudderde varkenslende, kalfsvlees met ridderzwammen, artisjok met gerookte eendenborst, Provençaalse auberginekaviaar, en daarbij Vacqueyras, jonge en oude Gigondas, bloemige Viognier, stevige Gigondas rosé… Kleine beetjes, dat is belangrijk. We drinken maar heel kleine beetjes. Want er is wel een béétje tijd om met de koffie toe weg te dromen in de behaaglijke oktoberzon, maar dan gaan we toch weer in de benen. Een klein stuk maar, een kilometer of twee, waarvan het laatste stukje dwars door de wijngaarden, die biologisch vol staan met bloemen en 'onkruid', op weg naar de Mas des Restanques. Eigenaar Jean-Luc Faraud is een wijnboer uit een verhaal, groot, sterk, met Krachtige Opvattingen omtrent wijn, mensen en de wereld, en een teder gemoed. En nu ik dat zo zeg, realiseer ik me dat zijn rode Gigondas precies zo smaakt. We hebben allemaal een hand gekregen − dit is Frankrijk −, zo'n immense knuist, en zitten lief in een kring, in de wijnmakerij. Er is worst, er zijn schitterende proefglazen, en er is uitleg. Over druiven, over vergisten, over het werk in de wijngaard. En we proeven − alweer. Maar nu kan, wie dat wil, de wijn worden uitgespuugd.

Picknick uit een droonboek
Bij de Mas des Marottes is de wijn lichtvoetiger, minder inpakkerig, minder rijk en voluptueus. Maar ook daar is plaats voor in de wereld, in onze harten en onze portemonnees. Helemaal als deze Ventouxwijn gemaakt blijkt door een charmant Nederlands echtpaar, Elvira en Daan van Dijkman. Daan geeft een uitleg over wijn maken zoals geen Fransman dat ooit doet − we hangen aan zijn lippen. Elvira heeft vervolgens op het mooiste plekje van hun grond een picknick neergezet die regelrecht uit een droomboek komt. 'Ik ben veel zwaarder wandelen gewend', zegt deelnemer Tim. 'In de Himalaya en zo. Maar ik wou eens wat anders.' Vergenoegd neemt hij een hap paté en schenkt nog een glas in. Tim is al op zijn tweede wijnwandelreis mee. Wijnig is niet hetzelfde als weinig. Begrijp je wel?

Wat vinden de klanten van onze wijnwandelreizen?

• 'Heerlijk relaxte bourgondische wijnwandelreis in schitterende omgeving.'
• 'Prachtige omgeving, schitterende locatie, heerlijke wijnen en uitstekende diners.'
• 'Een wijnwandelreis is… na het wandelen puur genieten van een proeverij van wijnen passend bij culinaire hoogstandjes.'
• 'Een aanrader voor iedereen die meer wil weten over wijn, wijn maken en wijn proeven, in combinatie met stevige wandelingen langs pittoreske plaatsjes door een prachtig landschap.'

Frankrijk - Dentelles de Montmirail
Wijn en koken met Onno Kleyn
7-daagse culinaire special vanuit chambre d’hôte
Onno laat je tijdens deze week op smakelijke wijze delen in zijn kennis over koken, lekker eten en wijn. Ook geeft hij enkele malen een kookworkshop. Je doet samen met hem boodschappen op de markt en leert je wat je in de Franse supermarkt vooral wel en vooral niet moet kopen. De reis speelt zich af in de Provence, in de Dentelles de Montmirail: wijn en gastronomie in een interessant wijngebied met prachtige natuur. Overnachtingen op een heerlijk adres met grote tuin en mooi zwembad.
reiscode 130265 | prijs zie snp.nl
vertrek 22 apr